شمارهٔ ۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و از مرغ صراحی (نماد نوشین‌زبان) می‌خواهد تا در ماتمش با گریه، چشم جامش را شستشو دهد. او بیان می‌کند که از خاکش، خارهایی به ظهور می‌رسند که تا قیامت، گل‌های زیبای حمری (قرمز) خواهند رویید. این شعر حاکی از پیوند عمیق غم و زیبایی است.
در ماتم من مرغ صراحی مؤیدغسّال به آب چشم جامم شوید
هوش مصنوعی: در غم من، مرغی که در پیالههای شراب نشسته، به لطف غسّال، چشمهای من را با آب اشک پاک کند.
از خاک من آن خار که بیرون آیدزو تا به قیامت گل حمری روید
هوش مصنوعی: از خاک من، آن خاری که رشد کند، تا پایان دنیای همیشه، گل زیبای قرمز خواهد رویید.