تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۳۵

نرگس بنگر نشسته در سایهٔ بیدوز مهر نهاده بر فلک چشم امید
چون زهره برآورد سر از بدر منیریا شمس طلوع کرد از روز سپید