شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: شاعر با اشتیاق و longing به سوی معشوق خود پرواز میکند و چشمش به دنبال کبوتر وصال اوست. او به یاد زیباییهای زلف سیاه معشوقش است و دل بیقرارش در شبهای طولانی به خیال او مشغول است.
ای مرغ! دلم کرده به کویَت پروازچشمم ز پی کبوترِ وصلِ تو باز
هوش مصنوعی: ای پرندهای که دل من را به سوی تو میبرد، چشمانم به دنبال پرندهای است که نشانهای از وصل تو بیاورد.
تا خود چه کند خیال زلف سیهاتبا این دل شوریده به شبهای دراز
هوش مصنوعی: تا زمانی که فکر زلفهای سیاه تو، این دل بیقرار را در شبهای طولانی درگیر کند.