شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت گل اشاره دارد و می‌گوید که نگاه مردم به آن گل، مانند انتظار به بارش آب است. او همچنین به یاد محبوبش در زمان صبحگاه اشاره می‌کند و می‌گوید که با یاد او، روحش تازه و شاداب می‌شود و مانند ماه نو، در آفتاب شکوفا می‌گردد.
ای برگ گُلت به مشک ناب آبستنوی مردم چشم ما به آب آبستن
هوش مصنوعی: ای برگ گل تو با عطر خوش مشک آمیختهای و منتظر به دنیا آمدن میمانی، در حالی که چشمان ما نیز منتظر دیده شدن زیباییهای تو هستند.
بر یاد رُخت روح فزاید به صبوحگردد مه نو به آفتاب آبستن
هوش مصنوعی: با یاد تو روحی تازه و پرنشاط به دست میآید، مانند صبحی که ماه جدیدی به وجود میآورد و آفتاب به شکوفایی میرسد.