شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خواجو می‌گوید که اگر روزی بخواهد از حال مستی خارج شود و به دنیای واقعی بازگردد، بهتر است که به این دنیای واقعی نگاه نکند. او از خواجو می‌خواهد که سبویی (ظرفی برای نگهداری مایع) را بیاورد و از خاک و گل آن را بسازد تا یادآور این باشد که مانند سبو، ما نیز از خاک هستیم و در نهایت به خاک برمی‌گردیم. این شعر معنای عمیقی در رابطه با وجود و پیوستگی انسان با طبیعت و مواد اولیه زندگی دارد.
ای خواجو اگر می‌بری از مستی بویزنهار مکن به عالم هستی روی
هوش مصنوعی: ای خواجو، اگر از شراب نوشیدن دلزده شدی و خواب و خیال را رها کردی، مواظب باش که به دنیای واقعی و مشکلات آن بازنگردی.
پیش آر سبو و خاک قالب گِل کنتا از گِل قالب تو سازند سبوی
هوش مصنوعی: پیش آر ظرف و زمین را گل بگیر تا از گل، ظرفی مانند تو بسازند.