غزل شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در دلش عشق و آرزوی بزرگ معشوق وجود دارد و حتی در شب‌ها با ناله و فریاد خود به درگاه او می‌رود. شاعر تأکید می‌کند که بدون حضور معشوق، هیچ جای دیگری برایش خوشایند نیست و حتی اگر با سختی‌های عشق مواجه شود، یاد معشوق به او آرامش می‌دهد. او همچنین اشاره می‌کند که به یاد معشوق، دنیای زیبایی در دلش شکل می‌گیرد، و عشقش آنقدر عمیق است که حتی رسوایی و شوریدگی برای او خوشایند بوده و درگیر عشق معشوق شده است.
در سرم عشق تو سودایی خوش استدر دلم شوقت تمنایی خوش است
هوش مصنوعی: در دل من عشق تو اندیشهای زیبا است و اشتیاق تو در دلم خواستهای دلپذیر است.
ناله و فریاد من هر نیم‌شببر در وصلت تقاضایی خوش است
هوش مصنوعی: هر شب که به درِ وصال تو میرسم و ناله و فریاد میزنم، درخواست من خوشایند است.
تا نپنداری که بی‌روی خوشتدر همه عالم مرا جایی خوش است
هوش مصنوعی: برای اینکه فکر نکنی که بدون چهرهی خوش تو، در هیچ جای دنیا برای من جایی دلپذیر وجود دارد.
با سگان گشتن مرا هر شب به روزبر سر کویت تماشایی خوش است
هوش مصنوعی: هر شب با سگان که میچرخم، روزها در کنار کویت تماشای زیبایی است.
گرچه می‌کاهد غم تو جان منیاد رویت راحت افزایی خوش است
هوش مصنوعی: اگرچه نگرانی تو به جان من آسیب میزند، اما یاد روی تو آرامشبخش و لذتبخش است.
در دلم بنگر، که از یاد رختبوستان و باغ و صحرایی خوش است
هوش مصنوعی: در دل من نگاه کن، که یاد تو به قدری زیباست که مانند یک باغ و بوستان خوشبو و دلانگیز است.
تا عراقی والهٔ روی تو شددر میان خلق رسوایی خوش است
هوش مصنوعی: در میان جمعیت، اگر کسی به عشق و زیبایی تو دچار شود و نامش به خاطر این عشق بر سر زبانها بیفتد، این رسوایی برای او خوشایند است.