غزل شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که بیاید و او را از درد و رنج دوری نجات دهد. او بیان می‌کند که تنها با وصال معشوق می‌تواند دلش شاد شود و بدون او زندگی برایش ممکن نیست. شاعر انتظار رسیدن به وصال را دارد و از سختی‌ها و خستگی‌های دوران جدایی می‌گوید. همچنین او می‌گوید که دیدن چهره زیبای معشوقش برایش اهمیت دارد و خواهان این است که عشقش را بپذیرد، حتی اگر ارزشی نداشته باشد. در نهایت، شاعر به ناامیدی خود از تحمل دوری و غم عاشقانه‌اش اشاره می‌کند.
بیا، کاین دل سر هجران نداردبجز وصلت دگر درمان ندارد
هوش مصنوعی: بیا که این دل برای جدایی چارهای جز وصال ندارد و هیچ درمان دیگری برایش نیست.
به وصل خود دلم را شاد گردانکه خسته طاقت هجران ندارد
هوش مصنوعی: دلم را با وصال خود خوشحال کن؛ زیرا دیگر توان تحمل فاصله و دوری را ندارم.
بیا، تا پیش روی تو بمیرمکه بی‌تو زندگانی آن ندارد
هوش مصنوعی: بیا تا در برابر تو از دنیا بروم، زیرا زندگی بدون تو هیچ ارزشی ندارد.
چگونه بی‌تو بتوان زیست آخر؟که بی‌تو زیستن امکان ندارد
هوش مصنوعی: چطور میتوانم بدون تو زندگی کنم؟ زیرا زندگی بدون تو غیرممکن است.
بمردم ز انتظار روز وصلتشب هجران مگر پایان ندارد؟
هوش مصنوعی: از شدت انتظار برای رسیدن روز وصال، به حدی به مرگ نزدیک شدهام که آیا این شبهای جدایی پایانپذیر است یا نه؟
بیا، تا روی خوب تو ببینمکه مهر از ذره رخ پنهان ندارد
هوش مصنوعی: بیا تا روی زیبای تو را ببینم که حتی کوچکترین ذرهای نمیتواند محبت و جذابیت تو را پنهان کند.
ز من بپذیر، جانا، نیم جانیاگر چه قیمت چندان ندارد
هوش مصنوعی: عزیزم، از من بپذیر که حتی اگر بخشی از وجودم کم باشد، ارزش چندانی ندارد.
چه باشد گر فراغت واله‌ای راچنین سرگشته و حیران ندارد؟
هوش مصنوعی: چه اشکالی دارد اگر کسی بیتاب و آشفته، دمی آسودگی نداشته باشد؟
وصالت تا ز غم خونم نریزدعراقی را شبی مهمان ندارد
هوش مصنوعی: تا وقتی که به وصل تو نرسم و از غم دوریات اشک نریزم، عراقی هیچ شبی نمیتواند مهمان داشته باشد.