غزل شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: شعر اشاره به زیبایی و دل‌انگیزی عالم طبیعی دارد و همچنین به دلتنگی شاعر از معشوقه‌اش می‌پردازد. صبا در وقت سحر از کوی یار می‌آید و بوی او برای بیماری مثل شفاست. نسیم خوشی از باغ می‌آید که نشان‌دهنده زیبایی و شادی است، اما شاعر خود از غم و یاد معشوق می‌گرید. او در این شعر از گل و گلزار صحبت کرده و می‌گوید که حتی دیدن گل‌ها نیز او را به یاد معشوقه‌اش می‌اندازد. در نهایت، غم و درد فراق معشوقه بر روح شاعر سایه افکنده و زخم‌های عشق و بلا را به تصویر می‌کشد.
صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آیدکه بوی او شفای جان هر بیمار می‌آید
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی در وقت سحر انگار از کوی محبوب میوزد و بوی او به قدری دلپذیر است که همواره زندگیبخش و تسکیندهندهٔ جان هر دردی است.
نسیم خوش مگر از باغ جلوه می‌دهد گل راکه آواز خوش از هر سو ز خلقی زار می‌آید
هوش مصنوعی: نسیم دلانگیز تنها زمانی از باغ عبور میکند که گل‌ها را زیبا نشان دهد و آواز دلنشین از هر سو به گوش میرسد، گویی که نالهی انسانها از درد و رنجشان است.
بیا در گلشن ای بی‌دل، به بوی گل برافشان جانکه از گلزار و گل امروز بوی یار می‌آید
هوش مصنوعی: بیایید در باغی که پر از گل است، تا با عطر گل‌ها روح خود را تازه کنیم، زیرا امروز از باغ و گل‌ها بوی محبوبمان به مشام میرسد.
گل از شادی همی خندد، من از غم زار می‌گریمکه از گلشن مرا یاد از رخ دلدار می‌آید
هوش مصنوعی: گل به خاطر شادی میخندد، ولی من از غم به شدت گریانم؛ چون یاد چهره معشوقم از باغ به یادم می‌آید.
ز بستان هیچ در چشمم نمی‌آید، مگر آبیکه در چشمم ز یاد او دمی صدبار می‌آید
هوش مصنوعی: در باغ هیچ چیز برایم قابل دیدن نیست، جز اشکی که به خاطر یاد او بارها از چشمانم سرازیر میشود.
اگر گلزار می‌آید کسی را خوش، مرا بارینسیم کوی او خوشتر ز صد گلزار می‌آید
هوش مصنوعی: اگر کسی به گلزار میرود و از آنجا خوشحال میشود، برای من نسیم کوی محبوبم خوشتر از صد گلزار است.
مرا چه از گل و گلزار؟ کاندر دست امیدمز گلزار وصال یار زخم خار می‌آید
هوش مصنوعی: من چه نیازی به گل و باغ دارم؟ زیرا در دلم امید وصال معشوق دارم، اما این امید مانند خارهایی است که به من زخم میزند.
عراقی خسته دل هردم ز سویی می‌خورد زخمیهمه زخم بلا گویی برین افگار می‌آید
هوش مصنوعی: عراقی دلشکسته هر لحظه از سمتی به درد و غم می‌خورد، گویا هر زخم و مشکلی که بر او وارد میشود، باری سنگین بر دوشش است.