غزل شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر اشاره می‌کند که عشق واقعی و احساسات عمیق تنها به زبان و ظواهر محدود نمی‌شود و نمی‌توان به سادگی زیبایی معشوق را توصیف کرد. لبان معشوق تنها به دلیلی خاص و به یک فرد خاص می‌توانند بوسیده شوند و زیبایی او تنها از چشمان خاصی قابل مشاهده است. شاعر در ادامه بیان می‌کند که او تحت تأثیر زیبایی و جذابیت معشوق قرار گرفته و خود را از دیگر رنگ‌ها و احساسات آزاد کرده است. در نهایت، شاعر به نوعی از جدایی و غم نیز اشاره می‌کند و از فقدان ارتباطی که زمانی داشتند سخن می‌گوید.
نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگشنه به هر کسی نماید رخ خوب لاله رنگش
هوش مصنوعی: سخن گفتن او برای هر کسی ممکن نیست و هرکسی نمیتواند زیبایی او را ببیند.
لب لعل او نبوسد، به مراد، جز لب اورخ خوب او نبیند به جز از دو چشم شنگش
هوش مصنوعی: او لبهای لعلینی دارد که کسی جز خودش نمیتواند آن را ببوسد و زیباییاش نیز تنها از دو چشم شگفتانگیزش قابل مشاهده است.
لب من رسیدی آخر ز لبش به کام روزیشدی ار پدید وقتی اثر از دهان تنگش
هوش مصنوعی: تو بالاخره به لبم رسیدی و با لب او روزی کام دل برآورده شدی، وقتی که نشانی از دهان کوچک او پیدا شد.
به من ار خدنگ غمزه فگند چه باک؟ لیکنسپرش تن است، ترسم که بدو رسد خدنگش
هوش مصنوعی: اگر تیر غمزهای از معشوقه به من پرتاب شود، چه اهمیتی دارد؟ اما نگرانی من این است که آن تیر به تن من آسیب برساند و سپر من نتواند آن را دفع کند.
چو مرا نماند رنگی همه رنگ او گرفتمکه جهان مسخرم شد چو برآمدم به رنگش
هوش مصنوعی: زمانی که دیگر هیچ گونه رنگ و حالی از خود ندارم، همه رنگ‌ها و حالتهای او را به خود میگیرم. وقتی که به حقیقت او رسیدم، تمام جهان به فرمان من درآمد.
منم آفتاب از دل، که ز سنگ لعل سازممنم آبگینه آخر، که کند خراب سنگش
هوش مصنوعی: من مانند خورشید درونم هستم که میتوانم سنگ را به جواهر تبدیل کنم و مانند شیشهای سرشار از زیبایی هستم که میتواند سنگ را تکهتکه کند.
ز میان ما عراقی چو برون فتاد، حالیپس ازین نمانده ما را سرآشتی و جنگش
هوش مصنوعی: وقتی عراقی از میان ما بیرون رفت، حالا دیگر نه صلحی برای ما مانده و نه جنگی.