غزل شمارهٔ ۲۳۳ - عراقی

مانا دمید بوی گلستان صبح گاهکاواز داد مرغ خوش‌الحان صبحگاه

خوش نغمه‌ای است نغمهٔ مرغان صبح دمخوش نعره‌ای است نعرهٔ مستان صبحگاه

وقتی خوش است و مرغ دل ار نغمه‌ای زندزیبد، که باز شد در بستان صبحگاه

از صد نسیم گلشن فردوس خوشتر استبادی که می‌وزد ز گلستان صبحگاه

در خلد هرچه نسیه تو را وعده داده‌اندنقد است این دم آنهمه بر خوان صبحگاه

خوش مجلسی است: درد ندیم و دریغ یارغم میزبان و ما همه مهمان صبحگاه

جانا، بخور ساز درین بزم، تا مگرخوشبو نشد نسیم گلستان صبحگاه

تا ز آتش فراق دل عاشقی نسوختخوشبو کند بخور تو ایوان صبحگاه

خواهی چو صبح سر ز گریبان برآوریکوته مکن دو دست ز دامان صبحگاه

باشد که قلب ناسرهٔ تو سره شودمی‌سنج نقد خویش به میزان صبحگاه

دامان صبح گیر، مگر سر برآوردصبح امید تو ز گریبان صبحگاه

چون دانه‌ای، دل تو که چون جوز غم شده استانداز پیش مرغ خوش الحان صبحگاه

شب خفته ماند بخت عراقی، از آن سببمحروم شد ز روح فراوان صبحگاه