غزل شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از احساس درد و ناامیدی خود در عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که روزگاری عاشق بوده و محبت را تجربه کرده، اما اکنون به دلیل دلشکستگی، این عشق را از دست داده است. او از معشوق می‌خواهد که بر روی او ظلم نکند و تنش را از عذاب رها کند. شاعر حس می‌کند که معشوق، او را مرده تصور کرده و در حالی که خود در رنج است، برای او مشکلات بیشتری ایجاد کرده است. او از کم‌طاقتی خود در برابر آزار معشوق سخن می‌گوید و خواهان صلح و آشتی است. در نهایت، شاعر به نوعی نقدی به تصورات معشوق دارد که شبیه به واقعیت نیست.
پیش ازینم خوشترک می‌داشتیتا چه کردم؟ کز کفم بگذاشتی
هوش مصنوعی: قبل از این هم تو نسبت به من محبت بیشتری داشتی، اکنون چه شده که از من فاصله گرفتهای و مرا رها کردهای؟
باز بر خاکم چرا می‌افگنی؟چون ز خاک افتاده را برداشتی
هوش مصنوعی: چرا دوباره مرا بر زمین میافکنی؟ چون تو آن کس را که از خاک برخاست، برگشتی.
من هنوز از عشق جانی می‌کنمتو مرا خود مرده‌ای انگاشتی
هوش مصنوعی: من هنوز در عشق زندهام و به خاطر عشق تو جان میبرم، اما تو مرا چنان پنداشتهای که گویا مردهام.
تا نیابم یک دم از محنت خلاصصد بلا بر جان من بگماشتی
هوش مصنوعی: تا زمانی که نتوانم یک لحظه از رنج و سختی آزاد شوم، صد نوع درد و بلا بر جان من نازل میشود.
تا شبیخونی کنی بر جان منصد علم از عاشقی افراشتی
هوش مصنوعی: تو به قدری در عشق ماهر و توانا شدهای که میتوانی با یک حمله ناگهانی، راستی و حقیقت وجود مرا زیر سؤال ببری.
من ندارم طاقت آزار توجنگ بگذار، آشتی کن، آشتی
هوش مصنوعی: من دیگر نمیتوانم اذیتت کنم، بهتر است که به جای جنگیدن، صلح کنیم و آرامش را انتخاب کنیم.
هان! عراقی، خون گری کامید توآن چنان نامد که می‌پنداشتی
هوش مصنوعی: ای عراقی! نگاه کن، این درد و رنجی که به تو رسید، آنچنان که انتظار داشتی نبود.