رباعی شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر حسرت دوران جوانی را می‌خورد و از این که آن زمان خوشی‌ها و لذت‌ها از دست رفته‌اند، ابراز ناراحتی می‌کند. او به تصویر تشنگی خود در کنار جوی آب اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی دسترسی به آب زندگی‌بخش نیز از او دور شده است. به طور کلی، این شعر احساس فقدان و ناپایداری زمان و لذت‌های جوانی را بیان می‌کند.
افسوس! که ایام جوانی بگذشتسرمایهٔ عیش جاودانی بگذشت
هوش مصنوعی: متأسفانه، دوران جوانی به پایان رسید و فرصتی که برای لذت بردن از زندگی داشتم نیز از دست رفت.
تشنه به کنار جوی چندان خفتمکز جوی من آب زندگانی بگذشت
هوش مصنوعی: در کنار جوی آبی نشستهام و چنان در خواب رفتهام که آب زندگی از کنار من گذشت و بیخبر ماندم.