رباعی شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس پشیمانی و ندامت خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر روزی از خدمت دوستش دور شود، بارها دلش از این تصمیم پشیمان می‌شود. او از دوستش می‌خواهد که به خاطر یک گناه او را نبخشد و بیان می‌کند که همه انسان‌ها خطا می‌کنند، همان‌طور که نخستین انسان، آدم، مرتکب گناه شد.
گر من روزی ز خدمتت گشتم فردصد بار دلم از آن پشیمانی خورد
هوش مصنوعی: اگر روزی از خدمت تو دور شوم، بارها و بارها دلتنگی و پشیمانی را تجربه میکنم.
جانا، به یکی گناه از بنده مگردمن آدمیم، گنه نخست آدم کرد
هوش مصنوعی: ای دوست، به خاطر یک گناه از من ناراحت نشو، من هم انسان هستم و گناه کردن اولین خطای آدم بوده است.