رباعی شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و افکار درونی اشاره دارد. شاعر از دل می‌خواهد که مانند قلم به تصویر کشیدن رازها و معماها بپردازد و همچنان که یک پرگار به دور خود می‌چرخد، بر روی افکار و احساسات ثابت و پایدار بماند. به نوعی، نویسنده از دل می‌خواهد که درگیر وسواس‌های ذهنی نشود و به آرامی زندگی کند.
ای دل، قلم نقش معما می‌باشفراش سراپردهٔ سودا می‌باش
هوش مصنوعی: ای دل، تو خود نقشی از معما هستی و مانند خدمتکارانی مشغول به خدمتگزاری در خیمههای عشق و آرزوهایی که در قلب ما وجود دارد، باش.
مانندهٔ پرگار به گرد سر خویشمی‌گرد و به طبع پای بر جا می‌باش
هوش مصنوعی: انسان مانند یک پرگار است که دور خود می‌چرخد و در عین حال، اصل و بنیاد خود را ثابت نگهداشته است.