رباعی شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عشق و وجود محبوب را در دل خود جستجو میکند و از او میخواهد که در تمام جهان، تنها او را بیابد. با این حال، خود شاعر از جستجوی محبوب در دنیا ناتوان است و تنها خواستهاش نشان و نشانی از اوست.
ای جان و جهان، تو را ز جان میطلبمسرگشته تو را گرد جهان میطلبم
هوش مصنوعی: ای عشق و زندگی، من در عمق وجودم به دنبالت هستم و همه جا به یاد تو هستم.
تو در دل من نشستهای فارغ و مناز تو ز جهانیان نشان میطلبم
هوش مصنوعی: تو در قلب من جا داری و آرامی، ولی من همچنان در تلاش هستم تا نشانهای از تو در دنیای اطرافم پیدا کنم.