رباعی شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ساقی اشاره میکند و از او میخواهد که با نوشیدن لبانش، به زندگی و حیات ادامه دهد. او از معشوقش درخواست میکند که در لحظه وداع، حرفی باقی بگذارد، زیرا او تمام عمرش را با او میخواهد سپری کند.
امشب نظری بروی ساقی دارموز نوش لبش حیات باقی دارم
هوش مصنوعی: امشب نگاهی به ساقی دارم و از نوشیدنی لبهایش زندگی را برای خود حفظ کردهام.
جانا، سخن وداع در باقی کنکین باقی عمر با تو باقی دارم
هوش مصنوعی: عزیزم، حرفهای وداع را در خاطر نگهدار، زیرا من تمام عمرم را با تو میخواهم بگذرانم.