رباعی شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با احساسات عمیق خود از عشق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر بخواهد شعله‌ای از دلش (بخاری از عشق) داشته باشد و از خون دلش شرابی به دست آورد، هرچند که در زندگی‌اش کمبودهایی دارد و از دنیا چیزی ندارد، اما به خاطر محبوبش آماده است تا از چشمش آب (اشک) بریزد. این ابیات نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات و فداکاری شاعر در عشق است.
جانا، ز دل ار کباب خواهی، دارموز خون جگر شراب خواهی، دارم
هوش مصنوعی: ای محبوب، اگر به دل تو شوق کباب کردن دارد، من اینجا هستم و اگر خواهان شراب از خون جگر من هستی، نیز دارم.
با آنکه ندارم از جهان بر جگر آبچندان که ز دیده آب خواهی دارم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه از دنیا چیز زیادی ندارم و از درد و رنج نمیتوانم تحمل کنم، اما اشک و احساسات من درونیتر از آن است که بتوانم به راحتی از آنها بگذرم.