رباعی شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این بیت شعر دعا و استغاثه به خداوند است. شاعر از خدا می‌خواهد که او را بپذیرد و در سایه لطف بی‌پایان خود قرارش دهد. او به سرنوشت و تقدیر اشاره می‌کند و بر این باور است که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن عبور کند، و از خدا می‌خواهد که سرنوشتش را با تدبیر خود به خوب تغییر دهد.
یارب، به تو در گریختم بپذیرمدر سایهٔ لطف لایزالی گیرم
هوش مصنوعی: ای خدا، به تو پناه آوردهام، لطف بیپایانت را به من ارزانی دار.
کس را گذر از جادهٔ تقدیر تو نیستتقدیر تو کرده‌ای، تو کن تدبیرم
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از مسیر سرنوشت تو عبور کند، تو خود سرنوشتات را رقم زدهای، پس تدبیر من را هم به عهده بگیر.