رباعی شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس درد و جدایی را به تصویر میکشد. او از آتش دلش که به مانند شمع ذوب میشود سخن میگوید و هر شب که میگذرد، غم و اندوهش را به وضوح حس میکند. او در تنهایی خود به سوختن و تحمل این فراق ادامه میدهد.
چون قصهٔ هجران و فراق آغازماز آتش دل چو شمع خوش بگدازم
هوش مصنوعی: هنگامی که داستان جدایی و دوری شروع میشود، قلبم همچون شمعی که در آتش میسوزد، ذوب و ناپدید میشود.
هر شام که بگذشت مرا غمگین دیدمیسوزم و در فراقشان میسازم
هوش مصنوعی: هر شب که میگذرد، حس فقدان و غم در وجودم شعلهور میشود و به خاطر نبودن آنها درد میکشم.