رباعی شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از صبوری و تحمل رنجهای خود صحبت میکند و بر عشق و محبت تأکید دارد. او میگوید که هرگز دلش را به چیزی در این دو جهان نخواهد بست و با وجود همه مشکلات، به خوشیها و زیباییهای زندگی امیدوار است و از آنها لذت میبرد.
پیوسته صبور و رنجکش میباشموندر پی عاشقان ترش میباشم
هوش مصنوعی: همیشه صبور و تحملکننده هستم، اما در دل نسبت به عاشقان ناراحت و دلگیر هستم.
دل در دو جهان هیچ نخواهم بستنبا آنکه مرا خوش است خوش میباشم
هوش مصنوعی: من نمیخواهم دل خود را به هیچ چیزی در دو جهان ببندم، چرا که من با وجود اینکه خوشحالم، به خوبی زندگی میکنم.