رباعی شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از محبوب خود یاد میکند و میگوید که نام و آوازهی نیکوی او را از همهجا میشنود. همچنین به غم و دلتنگیاش اشاره میکند و ابراز میکند که نتوانسته چهره محبوبش را ببیند، اما همواره نام او را از دیگران میشنود.
آوازهٔ حسنت از جهان میشنومشرح غمت از پیر و جوان میشنوم
هوش مصنوعی: من از همه جا صدای زیباییهای تو را میشنوم و داستان غمت را از همه، از پیرها و جوانها، میفهمم.
آن بخت ندارم که ببینم رویتباری، نامت ز این و آن میشنوم
هوش مصنوعی: من خوشبختی ندارم که حتی یک بار چهرهات را ببینم، بلکه فقط نامت را از دیگران میشنوم.