رباعی شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از شب‌های پیاپی هجران معشوقش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر لحظه این شب‌ها تاریک‌تر می‌شود و به نظر می‌رسد که پایان این دوره‌ی سخت وجود ندارد. او همچنین به ناکامی بخت خود اشاره می‌کند که یا کور شده و یا این شب‌های هجران پایانی ندارند.
هر دم شب هجران تو، ای جان و جهانتاریک‌تر است و می‌نگیرد نقصان
هوش مصنوعی: هر لحظه از دوری تو، ای عزیزم و ای همه دنیای من، تاریک‌تر می‌شود و احساس کمبود بیشتری در من ایجاد می‌کند.
یا دیدهٔ بخت من مگر کور شده است؟یا نیست شب هجر تو را خود پایان؟
هوش مصنوعی: آیا چشمان خوشبختی من نابینا شدهاند؟ یا اینکه شب دوری تو به خودی خود به پایان نمیرسد؟