رباعی شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از امید به صبح و روشنایی سخن می‌گوید که از شب تاریک زندگی‌اش برمی‌خیزد. او به نوعی از سرگردانی و نرسیدن به هدفش ابراز ناامیدی می‌کند و آرزو دارد یا در پای محبوبش سر بگذارد یا لب‌های خود را بر لب‌های او بگذارد. این تلمیح به عشق و اشتیاق عمیق او به معشوقش نیز اشاره دارد.
آخر بدمد صبح امید از شب منآخر نه به جایی برسد یارب من؟
هوش مصنوعی: آیا روزی از امید به زندگی من در تاریکی شب جلوهگر خواهد شد؟ آیا من به جایی خواهم رسید، خداوند؟
یا در پایت فگند بینم سر خویشیا بر لب تو نهاده بینم لب من
هوش مصنوعی: این بیت به معنای این است که من در حالت انتخاب و تصمیمگیری هستم. یا میخواهم سر خود را در زیر پای تو ببینم، یا لبم را در کنار لب تو قرار دهم. به طور کلی، بیانگر تردید و حالت نیاز به نزدیکی به معشوق است.