رباعی شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق و غم دوری معشوق صحبت میکند. او احساسات عمیق خود را بیان کرده و میگوید که یاد معشوق آسایش را از دلش گرفته و تنها خودش و دلش از وضعیت درونیش خبر دارند.
ای یاد تو آفت سکون دل منهجر و غم تو ریخته خون دل من
هوش مصنوعی: یاد تو باعث شده که دل من آرامش نداشته باشد و جدایی و اندوه تو، دل مرا به درد آورده است.
من دانم و دل که در فراقت چونمکس را چه خبر ز اندرون دل من؟
هوش مصنوعی: من میدانم و دل من در دوری تو چه حالتی دارد، اما کسی از احساسات و درون من خبر ندارد.