رباعی شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: شاعر از دل میخواهد که از زنجیر خود رها شده و در دیوانگی نماند. او تأکید میکند که باید با شجاعت در آغوش درد خود نشستن را یاد بگیرد. حضور عشق در خانه است، بنابراین نیازی به جستجوی بیهوده نیست و باید به آنچه در دسترس است، توجه کرد.
ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشیندر دامن درد خویش مردانه نشین
هوش مصنوعی: ای دل، دیگر زنجیر را کنار بگذار و با شجاعت در آغوش درد خود زندگی کن.
ز آمد شد بیهوده تو خود را پی کنمعشوق چو خانگی است در خانه نشین
هوش مصنوعی: به بیهوده در پی کسی نباش که معشوق توست. چون او در خانه جایی ندارد و تو باید در خانه خودت بمانی.