رباعی شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این ابیات به رابطه عمیق و معنوی بین شخص و معشوق یا خدا اشاره دارند. گویا شخص تمام وجود و هستی خود را در معشوق می‌بیند و احساس می‌کند که او هستی و جان اوست. در واقع، هویت و وجود او به معشوق وابسته است و او خود را در معشوق گم کرده و می‌گوید که بدون معشوق، وجودی ندارد.
ای زندگی من و توانم همه توجانی و دلی، ای دل و جانم همه تو
هوش مصنوعی: زندگی من و تمام قدرت و انرژیام، تو هستی. جانم و دل من فقط تویی.
تو هستی من شدی، از آنی همه منمن نیست شدم در تو، از آنم همه تو
هوش مصنوعی: تو وجود من را میسازی، به طوری که من دیگر تنها خودم نیستم و تمام وجودم در تو محو شده است، و همه وجود تو نیز از آن من است.