رباعی شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به ارتباط عمیق بین معشوق و عاشق می‌پردازد. شاعر از این می‌گوید که معشوق او را از خاک (عالم مادی) برمی‌دارد و به او شکلی دلخواه می‌دهد. اما در عین حال، عشق و زندگی او تحت تأثیر اراده و خواسته‌های معشوق قرار دارد و او به هر سمتی که معشوق بخواهد، پیش می‌رود. در واقع، سرنوشت و مسیر زندگی‌اش به دست معشوق رقم خورده است.
آنم که توام ز خاک برداشته‌اینقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای
هوش مصنوعی: من کسیام که تو مرا از خاک برکشیدهای و تصویری از من به خواستهی خودت ترسیم کردهای.
کارم به مراد خود چو نگذاشته‌ایمی‌رویم از آن‌سان که توام کاشته‌ای
هوش مصنوعی: چون تو به خواستهام اجازه ندادهای، من هم به همان شکل که تو خواسته بودی، میروم.