رباعی شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش لطف و کرم خداوند میپردازد و نشاندهندهی این است که خداوند دستگیر و مُسند هر بیکس و نیازمندی است. شاعر خود را همچون گدای بینوایی میداند که به امید دریافت لطف و عطای الهی به او پناه میبرد.
ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پایاحسان تو پایمرد هر شاه و گدای
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی بیان می‌کند که لطف و محبت تو، حمایت کننده کسانی است که بی‌سر و پا هستند و احسان تو به عنوان قدرتی نیکو، هم برای پادشاهان و هم برای گداهاست. یعنی، مهربانی و بخشش تو، به همه انسان‌ها، از هر قشری، مدد می‌رساند.
من لولیکم، گدای بی‌برگ و نوایلولی گدای را عطایی فرمای
هوش مصنوعی: من اگر شما را نخواهم، مانند گدای فقیر و بی‌سند و مدرک هستم. لطفاً به من عطا و بخشش کنید.