رباعی شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره لذت و حالتی است که در عشق و محبت وجود دارد. شاعر اشاره می‌کند که هیچ عیش و خوشی به اندازه‌ی حال و هوای عاشقانه نیست، حتی اگر در آن عشق شخصی از نظر عقل، حیثیت و منزلت چیزی نداشته باشد. او به صورت بی‌پروا و بی‌فکر در راه عشق می‌دود و تمام توجه‌اش معطوف به معشوق است و از دیگر امور زندگی غافل است.
عیشی نبود چو عیش لولی و گدایاو را نه خرد، نه ننگ و نه خانه، نه جای
هوش مصنوعی: زندگی مثل زندگی لولی، خوش نیست و گدا هیچچیز ندارد؛ نه دانشی، نه احساس شرم، نه مکانی برای سکونت و نه جایی برای ماندن.
اندر ره عشق می‌دود بی‌سر و پایمشغول یکی و فارغ از هر دو سرای
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، فردی بیقرار و شتابان در حال حرکت است، در حالی که به یک چیز مشغول است و از هر دو دنیا و دغدغهها فارغ است.