رباعی شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بوستانی میرود و از زیبایی گلها لذت میبرد. در این میان، معشوقش به سراغ او میآید و به او میگوید که به جای تماشا کردن گلها، باید به زیبایی خود او توجه کند.
با یار به بوستان شدم رهگذریکردم نظری سوی گل از بیبصری
هوش مصنوعی: به همراه محبوبم به باغ رفتم و در حین گذر نگاهی به گلها انداختم، اما به علت نداشتن بینایی واقعی نتوانستم زیبایی آنها را به خوبی درک کنم.
آمد بر من نگار و در گوشم گفت:رخسار من اینجا و تو در گل نگری؟
هوش مصنوعی: دختر زیبایی به نزد من آمد و در گوشم گفت: من اینجا هستم و تو چرا به گلها نگاه میکنی؟