رباعی شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: شاعر به معشوقهاش که زیباییاش مانند ماه است ابراز عشق میکند و میگوید که چقدر دلش برای او تنگ شده است. او آماده است جانش را برای خوشنودی او فدا کند تا شاید دوباره دلش را به دست آورد.
بردی دلم، ای ماهرخ بازاریزان در پی تو ناله کنم، یا زاری
هوش مصنوعی: ای ماهرخ زیبا و دلربا، قلبم را به دست تو سپردم. بهخاطر تو، به درد دل مینشینم و از عشق و احساساتم سخن میگویم.
جان نیز به خدمت تو خواهم دادنتا بو که دل بردهٔ من باز آری
هوش مصنوعی: اگر لازم باشد، حتی جانم را هم به پای تو میگذارم تا بتوانی دوباره دلِ مرا که از دست رفته به دست آوریش.