رباعی شمارهٔ ۱۴۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از تاثیر عمیق غم بر زندگی‌اش صحبت می‌کند. او می‌گوید که آتش غم چندین روح را می‌سوزاند و نیز چشم‌زخم معشوق چند جان را می‌گیرد. شاعر به نوعی با حسی ناامیدی می‌گوید که چه راهی دارد که غم را نچشد، چون تنها چیزی که از محبوبش به جای مانده تنها درد و غم است.
از آتش غم چند روانم سوزی؟وز ناوک غمزه چند جانم دوزی؟
هوش مصنوعی: چقدر میتوانم از آتش غم بسوزم؟ و چقدر میتوانی با نیش زهرآگین خود، جانم را به درد بیاوری؟
گویی که: مخور غم، چه کنم گر نخورم؟چون نیست مر از تو به جز غم روزی
هوش مصنوعی: نگران نباش، چه میتوانم بکنم اگر غم تو را نخورم؟ چون جز غم تو هیچ چیز دیگری برایم نیست.