رباعی شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: این شعر بیان می‌کند که مشهور شدن در میان مردم به تنهایی کافی نیست؛ حتی اگر در گوشه‌ای از دنیا پنهان شده باشی یا دچار تردید و وسواس باشی، در نهایت هیچ‌کس تو را نخواهد شناخت و تو هم کسی را نخواهی شناخت. به عبارت دیگر، ارتباط و شناخت متقابل بین انسان‌ها از اهمیت زیادی برخوردار است.
گر شهره شوی به شهر، شرالناسیور گوشه گرفته‌ای، تو در وسواسی
هوش مصنوعی: اگر در بین مردم مشهور شوی و معروف گردی، یا اگر در گوشههای دنج و دور از جمعیت نشستی، به هر حال نشاندهنده حالتی پریشان و بیقرار هستی.
به زان نبود گر خِضِر و الیاسیکس نشناسد تو را، تو کس نشناسی
هوش مصنوعی: اگر کسی مانند خضر و الیاس هم تو را نشناسد، مهم نیست؛ چون تو هم کسی را نمیشناسی.