تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت احساس تنهایی و بی‌کس بودن خود را بیان می‌کند. او شب‌ها با ناله‌هایش در راهی دراز و دشوار در حرکت است، اما هیچ‌کس مانند ناقوس جرس نیست که به دادش برسد و فریادرسی برایش وجود ندارد.
همه شب قافلهٔ نالهٔ من در راه استگرچه فریادرسی همچو جرس نیست مرا
هوش مصنوعی: هر شب صدای ناله‌هایم مانند کاروانی در حرکت است، اما هیچ‌کس نیست که به من کمک کند یا صدایم را بشنود.