تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت احساس تنهایی و بی‌خبری از منزل خود را بیان می‌کند. او در کنار ریگ‌های روان در حال سفر است و نمی‌داند به کجا می‌رود.
روزگاری است که با ریگ روان همسفرممی‌روم راه و ز منزل خبری نیست مرا
هوش مصنوعی: در این روزگار، با دانه‌های ریز و روان شن در سفرم، در حالی که از منزل و جایی که به آن تعلق دارم، هیچ خبری ندارم.