تکبیت شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بیان تجربهای معنوی میپردازد. او بیان میکند که هرگز بار سنگینی را بر دوش کسی نگذاشته است و با گشودن چشم بینشاش، متوجه شده که بار سنگین دلش به دوش اوست. این شعر نشاندهندهی درک عمیق و مسئولیت فردی در زندگی است.
دَر طریقت، بارِ هرکس را که نگْرِفتم به دوشچون گشودم چشمِ بینِش، بار بَر دل شد، مَرا
هوش مصنوعی: در مسیر حقیقت، وقتی که بار کسی را به دوش نکشیدم و توانستم به عمق بینش خود نگاهی بیندازم، بار آن مسئولیت و دغدغه به دلم سنگینی کرد.