تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و دلتنگی شاعر اشاره دارد. او از رفتن به کوی خرابات (جایی که معمولاً در آنجا مستی و خوش‌گذرانی است) عاجز است و تنها در صورتی می‌تواند به آنجا برود که محتسب (مسئول نظارت بر رفتار مردم) او را به دوش خود به آنجا ببرد. این جمله نشان‌دهنده ناتوانی شاعر در رسیدن به لذت‌های زندگی و وابستگی به دیگران است.
مرا ز کوی خرابات، پای رفتن نیستمگر به خانه برد محتسب به دوش، مرا
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از خرابات خارج شوم، مگر این‌که محتسب مرا به دوش بگیرد و به خانه ببرد.