تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به دشواری و سردرگمی در سفر زندگی اشاره می‌کند. او نماد بیابان را به عنوان نشانه‌ای از گم‌گشتی و دوراهی در مسیر زندگی مطرح می‌کند و نشان می‌دهد که برای پیشرفت در زندگی، گاهی باید با چشمان بسته و بدون دیدن مسیر، به جلو رفت.
در بیابانی که از نقش قدم بیش است چاهبا دو چشم بسته می‌باید سفر کردن مرا
هوش مصنوعی: در دشت بی انتهایی که نشانه‌ها و آثار انسانی کمتر از رد پا است، نیاز دارم که با احتیاط و هوشیاری کامل قدم بردارم.