تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس تنهایی و پریشانی خود را با تصاویری از دریا و گرداب بیان می‌کند. او می‌گوید که هیچ کس به اندازه او احساس محرومیت نمی‌کند و در حالی که به عظمت دریا اشاره دارد، از بلاتکلیفی و سرگشتگی خود نیز سخن می‌گوید.
محرمی نیست در آفاق به محرومی منعین دریایم و سرگشته‌تر از گردابم
هوش مصنوعی: هیچ کسی در جهان نیست که در غم و اندوه من شریک باشد. من مانند دریایی هستم که سرگشته و ناپایدارم، همچنان که در گردابی غرق شده‌ام.