تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۷۵
هوش مصنوعی: در این دو بیت شاعر از فقدان روشنایی و روشنی در باغ و بوستان صحبت می‌کند و تنها راه مجادله با این تاریکی را گفت‌وگو با آب روان می‌داند. این بیان نمادی از جستجوی ارتباط و یافتن معنا در دنیای سرد و خالی است.
روشندلی نمانده درین باغ و بوستانبا خود مگر چو آب روان گفتگو کنم
هوش مصنوعی: در این باغ و بوستان دیگر هیچ روشنی و روشن دلی باقی نمانده است، جز اینکه با آب روان به گفتگو بپردازم.