تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس انزوا و بی‌پناهی خود در یک محیط وحشتناک اشاره می‌کند. او نمی‌داند چگونه بین شهر و صحرا تصمیم بگیرد و در واقع، در یک موقعیت دشوار و بی‌چاره به سر می‌برد.
نیست یک جبههٔ واکرده درین وحشتگاهننهم روی خود از شهر به صحرا چه کنم؟
هوش مصنوعی: در این مکان خوف‌انگیز هیچ‌گونه پناهی وجود ندارد، من نمی‌دانم باید چه‌کار کنم؛ آیا باید از شهر به بیابان بروم یا نه؟