تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۹۰
هوش مصنوعی: این بیت شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که هر تصمیم یا مصلحت عقل مانند کوهی از غم و نگرانی است. شاعر احساس می‌کند که باید بار سنگین مسٔولیت‌ها و افکار را تحمل کند، حتی اگر در ظاهر به نظر برسد که فردی آزاد و سبکبار است.
هر مصلحت عقل، کم از کوه غمی نیستکو رطل گرانی که سبکبار نشینم؟
هوش مصنوعی: هر حکم و مصلحتی که عقل بدان اشاره کند، به اندازه یک کوه غم سنگین است، زیرا چگونه می‌توانم در حالی که بر دوش خود بار سنگینی دارم، سبکبار زندگی کنم؟