غزل شمارهٔ ۴۹۶
هوش مصنوعی: شعر در مورد زیبایی و جذابیت شخصی است که شاعر به توصیف او می‌پردازد. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به این فرد بیان می‌کند و به زیبایی‌های او اشاره می‌کند، مانند چهره و موهایش. همچنین به عشق و دلتنگی خود اشاره کرده و به این نکته می‌پردازد که هیچ‌چیزی نمی‌تواند او را از یاد آن فرد دور کند. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که هیچ کس نمی‌تواند زیبایی و لطافت او را نادیده بگیرد.
باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا
هوش مصنوعی: باغبان هنوز گلستان تو را باز نکرده و نسیم هم به زیباییهایت نمیوزد.
از تو محجوب تری یاد ندارد ایامبوی گل باز ندیده است گریبان ترا
هوش مصنوعی: تو از همه چیز دوری و حتی روزگار نیز یاد تو را فراموش کرده است، مانند گلی که بویی از خود به جا نمیگذارد و به گردن تو نمیرسد.
پرده دیده بادام مشبک شده استدیده در خواب مگر سوزن مژگان ترا؟
هوش مصنوعی: چشمان من مانند بادام، زیبا و مشبک شده است و همچنان که خوابیدهام، به این فکر میکنم آیا مژههایت مانند سوزن به من ضربه میزنند؟
آنقدر همرهی از طالع خود می خواهمکه پر از بوسه کنم چاه زنخدان ترا؟
هوش مصنوعی: من آنقدر دوست دارم که سرنوشت مرا در کنار تو قرار دهد که میخواهم چاه زنخدان تو را پر از بوسه کنم.
نیست در شیوه مادر بخطایی چون مشکیک سر موی کمی، زلف پریشان ترا!
هوش مصنوعی: در راه و روش مادر هیچ نقص و خطایی وجود ندارد، مانند مشک که حتی یک تار موی کم هم ندارد، اما موی درهم و برهم تو!
زهره کیست که عشاق ترا صید کندمی شناسد همه کس بلبل بستان ترا
هوش مصنوعی: زهره چه کسی است که بتواند عاشقان تو را به دام بیاندازد؟ همه بلبلها در باغ تو را میشناسند.
پشت دستش هدف زخم ندامت گرددهر که از دست دهد گوشه دامان ترا
هوش مصنوعی: هر کسی که از تو دور شود و تو را ترک کند، همیشه حسرت و پشیمانی را در دلش احساس خواهد کرد.
جامه فاخته ای کبک به دوش اندازدگر ببیند روش سرو خرامان ترا
هوش مصنوعی: اگر کبکی جامهای زیبا به دوش داشته باشد، به خاطر زیبایی و راه رفتن دلربای تو، آن را به دوش خواهد انداخت.
دلم از موج تپیدن نپذیرد آرامتا به دندان نگزم سیب زنخدان ترا
هوش مصنوعی: دل من آرام نمیگیرد و مانند موج به تپش ادامه میدهد، تا زمانی که نتوانم زیبایی چهرهات را فراموش کنم و به آن فکر نکنم.
صائب از طبع به این تازه غزل صلح مکناول جوش بهارست گلستان ترا
هوش مصنوعی: صائب، از طبع خود به این تازهگی غزل را در صلح قرار نده، زیرا اولین نشانههای بهار، خود گلستان تو را میسازد.