غزل شمارهٔ ۶۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به تنهایی و اندوه ناشی از آن اشاره دارد. شاعر از لذت زندگی و ملاقات با دوستان صحبت می‌کند، اما احساس می‌کند که این خوشی‌ها تنها برای او نیست. او به زیبایی و پاکی دل غنچه‌ها اشاره می‌کند و از وضعیت خود که در میان دیگران تنهاست، ابراز ناراحتی می‌کند. همچنین، او به احساساتش و اشتیاق به صحبت کردن پرداخته و در نهایت به یاد کربلا و تنهایی فکر می‌کند. به طور کلی، شعر به معانی عمیقی از غم و تنهایی در کنار زیبایی‌های زندگی می‌پردازد.
اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنهاگرفته ایم اجازت ز باغبان تنها
هوش مصنوعی: اگرچه تنها در باغ قدم زدن خوشایند نیست، اما با این حال اجازه از باغبان گرفتهایم که تنهایی به این کار مشغول شویم.
بهار عمر، ملاقات دوستداران استچه حظ کند خضر از عمر جاودان تنها؟
هوش مصنوعی: بهار زندگی، زمانی است که دوستداران یکدیگر را ملاقات میکنند. چه سودی برای خضر وجود دارد اگر عمر جاودانی داشته باشد، در حالی که تنهاست؟
دلم به پاکی دامان غنچه می لرزدکه بلبلان همه مستند و باغبان تنها
هوش مصنوعی: دل به خاطر پاکی گلهای جوان میتپد، زیرا بلبلها همه مست و شاداباند و باغبان تنها و بیکس است.
دل مرا به نسیم حمایتی دریابکه یافته است بهار مرا خزان تنها
هوش مصنوعی: دل مرا نوازش کن و به من امید بده، زیرا بهار زندگیام در تنهایی و یأس، مانند خزان فراموش شده است.
سزای خیره نگاهان به آه من بگذارکه بارها زده بر قلب آسمان تنها
هوش مصنوعی: بهت و حیرت کسانی که به درد و غم من توجهی ندارند، سزاوار است که بی تفاوت باشند؛ چرا که من بارها و بارها با صدای آه و نالهام بر آسمان قلب خود یورش بردهام.
اگر حیا دهدم فرصت سخن، دارمهزار حرف زبانی به آن دهان تنها
هوش مصنوعی: اگر اجازه صحبت کردن پیدا کنم، حرفهای زیادی دارم که میخواهم بزنم؛ اما چون خجالت میکشم، هیچکدام را نمیگویم.
من و دو چشم تر و خاک کربلا صائبز عافیت طلبان سیر اصفهان تنها
هوش مصنوعی: من و چشمان خیس و خاک کربلا، صائب، از کسانی که دنبال آرامش هستند، در اصفهان تنها هستیم.