غزل شمارهٔ ۶۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مسأله غم و اندوه اشاره می‌کند و بیان می‌کند که نمی‌تواند غم و درد ناشی از می‌پرستی و مستی را به خوبی توصیف کند. او می‌گوید که هرچه بیشتر خود را پایین بیاوری، به همان اندازه بالا خواهی رفت و برعکس، اهمیت اصول اخلاقی را یادآور می‌شود. همچنین، از ناتوانی در رسیدن به وصال معشوق به دلیل مشکلات مالی و دنیوی سخن می‌گوید و در نهایت، به تنگناها و سختی‌های زندگی خود اشاره می‌کند.
غم حساب ندارم ز میْ‌پرستی‌هاکه نیست قابل تعبیر، خواب مستی‌ها
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که به خاطر عشق به شراب و مستی دارم، برایم اهمیتی ندارد؛ چرا که نمیتوان آن را با کلمات بیان کرد، مانند خواب مستی که قابل توصیف نیست.
به قدر آنچه شوی پست، سربلند شویگرفته‌ایم عیار بلند و پستی‌ها
هوش مصنوعی: به اندازهای که در زندگی به خودت حقیر و کوچک مینگری، به همان میزان میتوانی راست قامت و با افتخار بایستی. ما معیار ارزشها و پستی‌ها را در دست داریم.
نسیم جاذبه‌ای پیش راه ما بفرستکه گشت سد ره ما غبار هستی‌ها
هوش مصنوعی: نسیمی بیفتد که راه ما را صاف کند، زیرا گرد و غبار زندگی، مسیر ما را پر کرده است.
که می‌کند سر زلف حواس ما را جمع؟به غیر بی‌خودی عشق و خواب مستی‌ها
هوش مصنوعی: کیست که بتواند ما را از افکار و نگرانیهایمان دور کند و تمام توجهمان را جلب کند؟ جز عشق و حال و هوای مستی و خوابهای شیرین؟
بگیر سر خط عبرت ز قطع زلف ایازکشیده دار عنان درازدستی‌ها
هوش مصنوعی: این بیت به معنای این است که با دقت به تجربهها و درسهای گذشته نگاه کن، همانطور که ایاز زلفهایش را با احتیاط و دقت مدیریت می‌کند و از دیگران دوری میجوید. در واقع، اشاره به اهمیت یادگیری از اشتباهات و عبرت گرفتن از آنها دارد.
به وصل او نرسیدم ز مفلسی صائبسیاه در دو جهان روی تنگدستی‌ها!
هوش مصنوعی: به خاطر فقر و تنگدستی، نتوانستم به وصال محبوب برسم و این سختیها در هر دو جهان به من فشار میآورد.