غزل شمارهٔ ۳۹۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و تناقضات درونی خود اشاره می‌کند. او از حجاب و رازآلودگی شخصی که به او نظر دارد، تعجب می‌کند و از بداقبالی‌اش می‌گوید که نور امید به خانه‌اش نمی‌رسد. شاعر از ناله‌های بی‌اثر خود و ناشنوایی دیگران در برابر دردهایش گلایه می‌کند. در ادامه، او به انتظار و توکلی که در خود احساس می‌کند، اشاره می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که دلش از تیرگی رنج می‌برد. همچنین، او به سختاوت عشق و زیبایی معشوق اشاره کرده و در نهایت، از شب و بیم خواب سردرگم است. در کل، شعر توصیف کننده احساسات گیج‌کننده و عمیق عاشقانه است.
مرا تعجب از آن پُرحجاب می‌آیدکه در خیال چه‌سان بی‌نقاب می‌آید
هوش مصنوعی: من از اینکه آن شخص با حجاب و عفیف چگونه در خیال من به شکلی بیپرده و بی‌نقاب تجلی می‌کند، شگفتزدهام.
ز نارسایی بخت سیاه در عجبمکه چون به خانهٔ من آفتاب می‌آید
هوش مصنوعی: من از ناامیدی و بدشانسیام شگفتزدهام که چطور وقتی خورشید (خوشبختی) وارد خانهام میشود، هنوز در تاریکی و سرما به سر میبرم.
به حرف بی‌اثر ما که گوش خواهد کرد؟ز کوه نالهٔ ما بی‌جواب می‌آید
هوش مصنوعی: کیست که به سخنان بیفایدهٔ ما توجه کند؟ ناله‌های ما از دل کوهها باز میگردد و بیپاسخ میماند.
چو نخل بادیه در دامن توکل، پایکشیده‌ام که ز دریا سحاب می‌آید
هوش مصنوعی: مانند درخت نخل در بیابان، به اعتماد و توکل به خدا ایستادهام و امیدوارم که باران از دریا به سوی من بیاید.
تو از سیاهی دل این‌چنین گران‌جانیدرون خانهٔ تاریک خواب می‌آید
هوش مصنوعی: تو به خاطر درد و غم بسیار در دل تاریک این دنیا با سنگینی و سختی به خواب میروی.
به چشم آینه خواهد شکست جوهر، مویچنین که خط تو در پیچ‌وتاب می‌آید
هوش مصنوعی: چشم آینه خواهد شکست، یعنی زیبایی و جذابیت تو آنقدر زیاد است که حتی آینه هم قادر به تحمل آن نیست. موی تو زیبا و پیچیده است و مانند خط تو در هر لحظه شکوه و جذابیتش را به نمایش میگذارد.
نظر به جانب ریحان نمی‌توانم کردکز آن سیاه‌درون بوی خواب می‌آید
هوش مصنوعی: نمی‌توانم به گلها نگاه کنم، زیرا بوی خواب از آن شخص سیاهدل به مشام میرسد.
ز آفتاب عبث شکوه می‌کنم صائبشب وصال به چشم که خواب می‌آید؟
هوش مصنوعی: من از آفتاب بیفایده گلهمندم، چون در شب وصال به چشمانم خواب می‌آید.