غزل شمارهٔ ۵۱۳۶ - صائب

منم به نکهت خشکی ز بوستان قانعز وصل گل به خس و خار آشیان قانع

درون خانه شکارش آماده استکسی که گشت به خمیازه چون کمان قانع

زبان دراز بود، هرکه همچو تیغ شودبه خون ز نعمت الوان این جهان قانع

چرا طفیلی زاغ سیاه کاسه شود؟کسی که همچو هما شد به استخوان قانع

به سیم ، دامن یوسف ز دست نتوان دادازان جهان نتوان شد به این جهان قانع

همیشه بر لب بام خطر بود درخوابز صدر هرکه نگردد به آستان قانع

ز آب خضر حیات ابد تمنا کنمشو ز تیغ شهادت به نیم جان قانع

شود خزینه اسرار سینه اش صائبکسی که شد به لب خامش ازبیان قانع