غزل شمارهٔ ۵۱۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردهای عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر از شکایت و فراق عشق صحبت می‌کند و حسرتی عمیق نسبت به محبوب و وصال او دارد. او از اینکه محبت و نیکی او نادیده گرفته شده، ابراز تأسف می‌کند و به اشکال مختلف تلاش می‌کند تا عشق و وجود خود را به محبوب نشان دهد. در ادامه، شاعر به تصویرسازی‌های زیبایی از طبیعت و گل‌ها پرداخته و ارتباطی میان این زیبایی‌ها و احساسات خود برقرار می‌کند. او نگران این است که محبتش بی‌پاسخ بماند و درد و دل خود را با محتوای غمگین و در عین حال زیبا بیان می‌کند. در کل، شعر نمایانگر عمق عشق و درد ناشی از جدایی است.
می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوارآن که می دارد عنان اختیار از من دریغ
هوش مصنوعی: برای نگهداری و حفظ یک کودک کوچک، باید از مهربانی و لطافت برخوردار بود. کسی که مسئولیت و کنترل امور را در دست دارد، نباید از محبت و حمایت نسبت به آن کودک دریغ کند.
آب می بندد به روی تشنگان کربلاهرکه دارد جام می را در خمار از من دریغ
هوش مصنوعی: در کربلا، آب به روی تشنگان بسته شده است و هیچکس نمیتواند از آن بهرهمند شود. اما هر کسی که بتواند جام می را داشته باشد، باید از من دریغ نکند.
از وجود خاکی من سرمه واری مانده استگوشه چشم مروت را مدار از من دریغ
هوش مصنوعی: از وجود دنیوی من، نشانهای باقی مانده که گوشه چشمان محبت را به من نبخش.
دست گل چیدن ندارد دیده حیران منوصل خود دارد چرا آن گلعذار از من دریغ؟
هوش مصنوعی: چرا با وجود آنکه چشمان حیران من در تمنای وصال توست، نتوانم دست به چیدن گل بزنم؟ چرا آن کسی که به زیبایی گل شبیه است، از من دوری می‌کند؟
قطره اش را چون صدف تشریف گوهر می دهمفیض خود دارد چرا ابر بهار از من دریغ؟
هوش مصنوعی: من قطرهای از خودم را به مانند یک صدف با ارزش میدانم و برکت و فیضی از آن به دست میآورم. پس چرا ابر بهاری که منبع نعمت است، چیزی از من کم کند؟
چون حنا هر چند خون من ندارد باز خواستپای بوس خویش دارد آن نگار از من دریغ
هوش مصنوعی: هر چند حنا به تنهایی خونی ندارد، اما باز هم آن زیبای من به خاطر من ارزش و محبت قائل است و از من دریغ نمیکند.
می فشاند سنبل و ریحان به دامن شانه راآن که دارد بوی زلف مشکبار از من دریغ
هوش مصنوعی: کسی که بوی خوش زلف معشوقهاش را دارد، به دامن شانه، سنبل و ریحان میپاشد و بر من دریغ می‌کند.
کی دهد صائب مرا در بزم خاص خویش بار؟آن که دارد خاک راه انتظار از من دریغ
هوش مصنوعی: کیست که مرا به آستانهی بزم ویژهاش راه دهد؟ کسی که حتی خاکی که در انتظار او جمع شده را از من دریغ می‌کند.
گرمی گلگون ندارد روزگار از من دریغسهل باشد فیض اگر دارد بهار از من دریغ
هوش مصنوعی: دنیا برای من هیچ لطف و گرمایی ندارد، بنابراین اگر بهار بخواهد از من بیمحابا بهرهمند شود، این موضوع برای من آسان خواهد بود.
نیست آن بیرحم آگاه از دل سوزان منورنه کی می دانست لعل آبدار از من دریغ؟
هوش مصنوعی: او که بیرحم است، از درد و سوز دل من باخبر نیست. اگر میدانست، هرگز از من آن گوهر درخشان را دریغ نمیکرد.
گلستان را که پروردم به آب چشم خویشنکهت خود داشت در فصل بهار از من دریغ
هوش مصنوعی: من با اشکهای خود گلستان را پرورش دادم، اما در بهار، عطر و بوی خوش آن را از من دریغ کردند.
گر ندارد لطف پنهان با من آن امید گاهچون نمی دارد دل امیدوار از من دریغ؟
هوش مصنوعی: اگر آن لطف پنهانی که با من دارد از بین برود، پس چرا دل امیدوار من را از خود بی بهره می‌کند؟
آرزوی وصل چون گردد به گرد خاطرم ؟کان گل بی خار دارد خارخار از من دریغ
هوش مصنوعی: وقتی که آرزوی رسیدن به محبوب در ذهنم پیچیده میشود، آیا میتوانم از دردی که از این آرزو میکشم، رهایی یابم؟ چون آن گل زیبا که هیچ خاری ندارد، خود سودایی از خارهای درونی من را میطلبد.
کی چراغ خلوت و شمع مزار من شود ؟آتشین رویی که می دارد شرار از من دریغ
هوش مصنوعی: کی کسی خواهد بود که در خلوت و کنار مزار من چراغ و شمعی روشن کند؟ آن شخصی با زیبایی آتشین که همین الان هم شعلههای عشق از من نمیکاهد.