غزل شمارهٔ ۵۷۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات عمیق و درونی خود می‌پردازد. او از زیبایی و جذابیت خود با تشبیه به لعل سخن می‌گوید، اما از درد و شکست درونی‌ای که در دل دارد نیز سخن می‌گوید. او همواره در تضاد بین گفتار و کردار خود قرار دارد و این تقابل را به عنوان یک ویژگی دائمی از خود معرفی می‌کند. شاعر به یادآوری خاطرات و غم‌های گذشته می‌پردازد و از فراز و نشیب‌های زندگی، دلتنگی و عشق خود سخن به میان می‌آورد. در نهایت، او به خلوتی فکر می‌کند که تنها در سر بازار زندگی‌اش وجود داشته و غم دلدارش را با حسرت در دل می‌کشد.
تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتمخون در دل از شکست خریدار داشتم
هوش مصنوعی: تا زمانی که مانند لعل، رنگ و زیبایی بر چهرهام داشتم، در دل خود از شکست و ناامیدی نسبت به خریدار، رنج میبردم.
هرگز قرین نگشت به هم قول و فعل منکردار را همیشه به گفتار داشتم
هوش مصنوعی: هرگز اعمال و قولهای من با هم یکی نبودهاند و همیشه رفتارم را بر اساس صحبتهایم تنظیم کردهام.
تا با خدا افتاد مرا کار، به شدمشربت نداشتم چو پرستار داشتم
هوش مصنوعی: زمانی که با خداوند مواجه شدم و در کارهای خود به مشکل خوردم، احساس کردم که نیاز به یک نوشیدنی دارم، اما در آن حال که به پرستار نیاز داشتم، نتوانستم چیزی بیاورم.
تا چون حباب چشم گشودم ز یکدگرسر در کنار قلزم خونخوار داشتم
هوش مصنوعی: وقتی چشمانم را باز کردم، در کنار دریاچهای خطرناک و خونی، با یکدیگر در تماس بودیم.
هرگز دلم ز فکر غزالان تهی نبوددایم درین خرابه دو بیمار داشتم
هوش مصنوعی: دل من هرگز از فکر و خیال غزالان خالی نشده است؛ همیشه در این ویرانه دو بیمار را در دل داشتهام.
چون شبنم از تجلی خورشید محو شدچشم تری که از غم گلزار داشتم
هوش مصنوعی: وقتی که شبنم با تابش خورشید از بین رفت، آن چشمی که به خاطر غم گلزار اشک میریخت نیز خشک شد.
هرگز نداشت میل، ترازوی مشربمدایم به دست سبحه و ز نار داشتم
هوش مصنوعی: هیچوقت دوست نداشتم که ترازوی معرفت و فهم من همیشه با تسبیح و ذکر مشغول باشد؛ و از آتش درونم همواره احساس عذاب میکردم.
چون زلف، تار و پود حواسم نبود جمعتا فکر جامه و غم دستار داشتم
هوش مصنوعی: زمانی که مثل زلف، حواسم به هم ریخته بود و نتوانستم تمرکزی داشته باشم، درگیر فکر کردن به لباس و غم و غصهام بودم.
فریاد من ز قحط هم آواز پست شدکارم بلند بود چو همکار داشتم
هوش مصنوعی: صدای من از کمبود همدلی ضعیف شد؛ وقتی همکار داشتم، کارم رونق و اهمیت بیشتری داشت.
داغ ترا به غیر نمودم ز سادگیآیینه پیش صورت دیوار داشتم !
هوش مصنوعی: به خاطر سادگیام، درد و غم تو را به دیگران نشان دادم، در حالی که در آینه فقط تصویر خودم را میدیدم و دیواری وجود داشت که بین ما بود.
هرگز نصیب گوشه نشینان نمی شودآن خلوتی که بر سر بازار داشتم
هوش مصنوعی: هرگز آن آرامش و لذتی که من در شلوغی بازار داشتم، نصیب کسانی که در گوشهای تنها نشستهاند، نخواهد شد.
صائب هزار شکر که بر دل گذاشتمدستی که بر سر از غم دلدار داشتم
هوش مصنوعی: من از اینکه بر دل خود دستی گذاشتم، هزاران بار شکرگزارم، چون دیگر غم دلدارم را از سرم برداشتهام.