غزل شمارهٔ ۶۵۲۵ - صائب

مشو چو موج شلاین به هر کنار و بروکمند طول امل را فراهم آر و برو

جهان تیره نه جای سپیدکاران استسبک ز دل نفسی چون سحر برآر و برو

بریز برگ تعلق ز خود مسیحاوارسر سپهر به زیر قدم درآر و برو

قمار عشق ندارد ندامت از دنبالبباز هر دو جهان را درین قمار و برو

نثار توست همه گنج های روی زمینمشو مقید سیم و زر نثار و برو

مکن چو شمع به یک خانه عمر خود را صرفچو آفتاب به هر جا سری بدار و برو

جهان شکار و تو چون برق بر جناح سفربگیر ران کبابی ازین شکار و برو

چو پیش روی تو آید هر آنچه می کاریمکن نگاه به دنبال خود، بکار و برو

چو رفتن از سر کوی وجود ناچارستچو شمع، ماتم خود پیشتر بدار و برو

ز انتظار مکش طایران قدسی راسری ز بیضه درین آشیان برآ و برو

به یک رفیق موافق بساز در عالممنافقان جهان را به هم گذار و برو

ز لاله زار جهان نیست حاصلی جز داغمبند دل به تماشای لاله زار و برو

نسیم مصر طلبکار پاک چشمان استسفید ساز نظر را ز انتظار و برو

مشو مقید ویرانه جهان چون سیلسبک دو پای تعلق (ز) گل برآر و برو

ز فیض بی ثمری سرو فارغ از سنگ استبه برگ سبز قناعت کن از (بهار) و برو

زمین پاک درین روزگار اکسیرستمریز دانه خود را به شوره زار و برو

به قدر سعی، صفا یافتند راهروانبه هر دو گام درین راه سر مخار و برو

هزار زخم نمایان اگر خوری بر دلبه روی دشمن خونخوار خود میار و برو

مباد دولت بیدار را به خواب دهینمک به چشم گرانخواب خود فشار و برو

چو می برند بخواهی نخواهی از دستتببوس نقد دل و بر زمین گذار و برو

حریف راهزنان عدم نمی گردیبه زلف او دل و دین و خرد سپار و برو

میانجی می و مینا نه کار سنگ بوددل مرا و غمش را به هم گذار و برو

جهان کرایه دیدن نمی کند صائبچو غنچه سر ز گریبان برون میار و برو

جواب آن غزل است این که گفت عارف رومبه هر زمین که رسی دانه ای بکار و برو